گفت و گو با رضا مومنی تبار، قبول شده مقطع دکتری و فارغ التحصیل دانشگاه دانش پژوهان پیشرو

روابط عمومی دانشگاه دانش پژوهان روایت می کند؛ سرمایه های یک دانشگاه، جوانانی هستند که روزی در نقش دانشجو به آن دانشگاه پا می گذراند و روزهای شیرین دانشجویی را پشت سر گذاشته وفارغ التحصیل می شوند.
اگرچه چرخه تحصیل یک دانشجو با پایان تحصیلات در دانشگاه به نقطه پایان می رسد اما آرزوی رشد و تعالی تک تک دانشجویانی که در تمامی سال های تأسیس دانشگاه با این دانشگاه تجربه مشترک داشته اند از یاد هیچ یک از پرسنل اداری، اساتید وحافظه دانشگاه دانش پژوهان پاک نمی شود.
رضا مومنی تبار از دانشجویان سابق دانشگاه دانش پژوهان پیشرو است که مقطع کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی ایمنی، بهداشت و محیط زیست(HSE) در دانشگاه دانش پژوهان پیشرو گذرانده است.
وی در دهه چهارم زندگی خود، پیشینه تحصیل در دو رشته مقطع کارشناسی در رشته های مهندسی شیمی و مهندسی عمران همچنین رشته های عمران سازه و مهندسی ایمنی، بهداشت و محیط زیست(HSE) را رد مقطع کارشناسی ارشد دارد و پذیرفته شده مقطع دکتری رشته ایمنی بهداشت و محیط زیست در دانشگاه آزاد اسلا می واحد تهران جنوب است.
مومنی تبار، مؤلف سه جلد کتاب با عناوین مخاطرات مشاغل حراست در صنعت نفت و گاز، بررسی میلگردهای پلیمیری در بتون همچنین مخاطرات سکوهای نفتی است و چهارمین کتاب وی به زودی به چاپ می رسد.
دانشجوی سابق دانشگاه دانش پژوهان پیشرو در حال حاضر صاحب 35 مقاله است که در مجلات و کنفرانس های معتبر ملی و بین المللی ارائه شده است.
رسیدن به موفقیت ازکسب تجربه سرکلاس اساتید تا آموزش مهارت
خاطرات دوران تحصیل رضا مومنی تبار در دانشگاه دانش پژوهان پیشرو گره خورده است با کسب تجربه ازاساتیدی که امروز هم از آن ها به نیکی یاد می کند. البته که بر این باور است؛ بخشی از تجربه و موفقیت امروزش، مرهون آموزش ها و کسب تجربه از اساتید آن دوران بوده است و تمام این ها انگیزه ای بود تا رنج سفر را به جان خریده و هر هفته از تهران به اصفهان سفر کند تا پای کلاس اساتید بنشیند و امروزش را بسازد.
توصیه اش به هم رشته ای هایش این است که برای موفقیت و حضور در بازار کار در کنار تحصیل در دانشگاه به پرورش مهارت های خود توجه کنند؛ چرا که بازار کار بر پایه شایسته سالاری و محک مهارت متقاضیان و برگزیدن آن ها است.
معتقد است؛ دانشجویان درس بخوانند، حرفه بیاموزند در عین حال ارزیابی کنند و مخاطرات راشناسایی کنند و این را هم بدانند که همواره هزینه های هنگفتی برای قرارگیری در بحران ها و حوادث می شود اما متأسفانه هزینه و سرمایه گذاری برای پیشگیری بسیار محدود یاحتی صفر است و همین مسئله سبب افزایش هزینه ها و هدر رفت سرمایه های انسانی واقتصادی می شود.
نکته دیگری که این فارغ التحصیل دانشگاه دانش پژوهان به آن اشاره می کند؛ پیش بینی دوره های بیش از پیش کارورزی و مهارت ورزی برای دانشجویان است تا بتوانند به تکمیل دانش دانشگاهی و کارایی و اثر بخشی فعالیت های خود در بازار کار کمک کنند.
آرزوی ما دردانشگاه دانش پژوهان پیشرو، موفقیت های بیشتر ایشان و سایر دانشجویان و فارغ التحصیلان این دانشگاه است.ن/الف